O Γρεβενίτης ποταμός με την κατεβασιά του!


Η κυρά-Λένη, μόλις είχε ξεβγάλει τ΄ ασπρόρουχα… κι ήταν τόσο ηλιόλουστη  εκείνη η μέρα του καλοκαιριού!




Προσεκτικά, μετέφερε τη σκάφη με τα φρεσκοπλυμένα ρούχα στην όχθη του ποταμού. Οδήγησε και την τρίχρονη κόρη της στο μονοπάτι και τη συνέστησε να καθίσει φρόνιμα δίπλα στη σκάφη, μέχρις ότου αποτελειώσει τη δουλειά της, συγχρόνως, έβαλε και μια φωνή  στ΄αγόρια της να σταματήσουν τις απότομες βουτιές…. κι αυτά τ΄αθεόφοβα, έκαναν σαν τρελά, ξεγυμνωμένα πηδούσαν κατακόρυφα από το βράχο και χάνονταν στο λιμανάκι του ΄΄βιρού΄΄!

Της έμεινε μόνο να καθαρίσει σχολαστικά ένα φαναράκι.

Το έτριψε προσεκτικά στην άμμο και το ξέβγαλε στο γάργαρο νερό του ποταμού. Έκπληκτη όμως , παρατήρησε άγανα και άχυρα στο καθαρό νερό…… κάποιο ζώο θα πέρασε, σκέφτηκε και συνέχισε τη δουλειά της…στη στιγμή όμως, ένα βουητό  παράξενο την τάραξε …
σήκωσε τα μάτια της, της ήρθε λιποθυμιά…
πέταξε το φανάρι απ τα χέρια της έβγαλε μια κραυγή με όλη τη δύναμη της ψυχής της - παιδιά μου, τρέξτε προς το βουνό να σωθείτε!

Με δυό δρασκελιές έφθασε στο μονοπάτι, αγκάλιασε το κοριτσάκι της και έμεινε βουβή. Τ΄αγόρια της ανταποκρίθηκαν στην κραυγή της και ανηφόρισαν τρέχοντας, ολόγυμνα, κατά τον ΄΄Kισλά΄΄.

Όνειρο ήταν ή πραγματικότητα…..κι όμως ήταν αλήθεια……
η ΄΄κατεβασιά΄΄ ερχόταν με μεγάλο σεβντά!  κι ας μην είχε βρέξει σταλιά!

Εκεί που η κυρά-Λένη αγκάλιαζε σφιχτά την κόρη της προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει πως γλύτωσαν στο παρα πέντε…..φωνές και αλαλαγμοί τη συνέφεραν στα λογικά της…..Τρέξτε να δείτε …έρχεται ΄΄κατεβασιά΄΄……

Η κυρά -Άννα  πρώτη και καλύτερη βοήθησε την κυρά - Λένη να μεταφέρει τη σκάφη στο λιβαδάκι, σκούπισε και τα δάκρυα της μικρής και μαζί με όλη τη γειτονιά που σύσσωμη κατέκλυσε το λιβαδάκι ΄΄πανηγύριζαν΄΄ το υπερθέαμα του γρεβενίτη ποταμού με όλα τα κωμικοτραγικά του….

Ο κυρ Νικολάκης απ΄την αντίπερα όχθη του ποταμού, χόρευε ανέμελος στην ταράτσα του καινούργιου-διόροφου- σπιτικού του…
…δεν υπάρχει πλέον φόβος …
όλες οι προηγούμενες ΄΄κατεβασιές΄΄  έκαναν ποδαρικό  στο παλιό - χαμηλό σπιτάκι του!

Ο κυρ-Πασχαλάκης, ανυπόδητος με μαζεμένα τα μπατζάκια του κρατώντας γερά το πανέρι στα χέρια του κατέβηκε χαμηλά πολύ χαμηλά με κίνδυνο της ζωής του, και όσο τα ψάρια μεγάλα - μικρά σπαρταρούσαν μες τα θολά νερά τόσο ο Πασχαλάκης γέμιζε και ξαναγέμιζε το πανέρι του όλο χαρά!

-ελάτε να δείτε τί κατεβάζει το ποτάμι!….. φώναξε η κυρά Φώτω που έστεκε σύριζα στην όχθη…

Μικροί - μεγάλοι έτρεξαν ν΄απολαύσουν το θέαμα…

Ξύλα, δεμάτια άχυρα, κούτσουρα,  δένδρα σε…. ξέφρενο πάρτυ με…. υψηλό καλεσμένο ένα άλογο- ευτυχώς χωρίς τον αναβάτη του-  που ανελέητα χτυπιόταν από τους όγκους του θολού νερού……

Θάβρεξε πολύ πάνω στα βουνά παρατήρησε ο μαστρο-κώστας, το ποτάμι φουσκώνει περισσότερο, μη χωρατεύετε, μη πλησιάζετε πολύ στην όχθη……

Την ώρα εκείνη ακριβώς ένας πλαταγισμός ακούστηκε πιο πέρα ….ένας μεγάλος όγκος χώματος αποκόπηκε από την όχθη…….ευτυχώς δεν παρέσυρε το πλήθος που αγνάντευε περίεργα το φουσκωμένο ποτάμι.

Φόβος διαγράφηκε στα πρόσωπα όλων.
Η κατεβασιά αγριεμένη όσο ποτέ! ξεπέρασε τις όχθες και ξεχύθηκε με μανία στο λιβαδάκι με στόχο τα γειτονικά σπίτια.

Πρώτη επίσκεψη στο κοτέτσι του κυρ  Νικολάκη!
Οι φωλιές γίναν βαρκούλες, οι κότες μέσα σ΄αυτές κακάριζαν τρισευτυχισμένες ….. για τ΄αβγό που γέννησαν ή για τον ανάλαφρο χορό πάνω στα φουσκωμένα κύματα με προορισμό ένα ταξίδι προς το άγνωστο!

Ο χορός του κυρ Νικολάκη έγινε οδυρμός, έχασε τις κοτούλες του, το γουρουνάκι του, ο λαχανόκηπος γέμισε μαδέρια και η ξυλοθήκη του δεν στάθηκε εμπόδιο στη δίνη του νερού που εγκαινίασε άπληστα το υπόγειο του καινούργιου σπιτικού του παρασέρνοντας ό,τι χρήσιμο είχε μέσα βαρέλια, δοχεία, γεωργικά εργαλεία και όχι μόνο….

Σκηνές πανικού.
Το ΄΄πανηγύρι΄΄ μετατράπηκε σε όλεθρο….
Η κατεβασιά ξεπέρασε κάθε όριο, πρώτη φορά στα χρονικά πήδησε πάνω από τη μεγάλη γέφυρα και έκανε δύσκολη την προσπέλαση πεζών και οδοιπόρων.

Το λιβαδάκι πλημμύρισε, τα χαμηλά σπιτάκια έγιναν καραβάκια, οι περιουσίες των απλοικών ανθρώπων της γειτονιάς αφανίστηκαν στη στιγμή. Μάνες έψαχναν τα παιδιά τους, η κυρα -Λένη έψαχνε τα δικά της…..
η κυρά – Μάρθα, της έστειλε μήνυμα απ΄την αντίπερα όχθη του ποταμού πως τα συμμάζεψε στο σπιτικό της κάλυψε τη γύμνια τους με ρούχα των παιδιών της και θα τα φιλοξενήσει έως ότου πέσει η στάθμη του νερού του γρεβενίτη ποταμού.
Κι ενώ ο ήλιος έκλινε, πίσω από τις λεύκες ροδαλός αχνίζοντας τ΄ασπρόρουχα της κυρα-Λένης, μια φωνή εύθυμη, διαπεραστική τάραξε τη σιωπή της μικρής γειτονιάς του λιβαδιού, που απεγνωσμένα προσπαθούσε μέσα απ΄ τα λασπόνερα να βρει το ρυθμό της….
ήταν ο κυρ Πασχαλάκης, ανυπόδητος που διαλαλούσε με το δικό του τρόπο τα λάφυρα της ΄΄κατεβασιάς΄΄……..
…..εδώ τα φρέσκα, ποταμίσια ψάρια!

Από την κ. Μαρία Καραγιάννη



Γράψτε το σχόλιό σας!



Δείτε κι αυτά!