ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΓΕΦΥΡΙΩΝ: Το γεφύρι της Πηγαδίτσας



"Σε αυτό το σημείο στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς υπήρχε μια τοξοτή πέτρινη γέφυρα, για να εξυπηρετούνται οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Πηγαδίτσας και οι κάτοικοι της γύρω περιοχής.

Με το πέρασμα όμως του χρόνου η γέφυρα αυτή κατέρρευσε από άγνωστες αιτίες που χάνονται στην αχλύ των γεγονότων, που διεδραματίστηκαν στην περιοχή αυτή."



Ο Aris Rovas εντόπισε στα τέλη Ιουνίου του 2020, απομεινάρια από πέτρινο βάθρο στο σημείο που πιθανόν παλιά υπήρχε το τοξωτό γεφύρι της Πηγαδίτσας. Είναι καταγεγραμμένο στο βιβλίο "Το χωριό μου, ο Σιταράς" του εκπαιδευτικού Θανάση Ι. Στεφανή:

"Εδώ λοιπόν στον κάμπο της Πηγαδίτσας το ποτάμι ηρεμεί, τα νερά του κυλούν ορμητικά μεν αλλά παύουν να έχουν την αγριάδα που είχαν. Μοιάζει με άρρωστο θεριό ξεψυχισμένο μα πάντα επικίνδυνο.

Σε αυτό το σημείο στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς υπήρχε μια τοξοτή πέτρινη γέφυρα, για να εξυπηρετούνται οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Πηγαδίτσας και οι κάτοικοι της γύρω περιοχής.

Με το πέρασμα όμως του χρόνου η γέφυρα αυτή κατέρρευσε από άγνωστες αιτίες που χάνονται στην αχλύ των γεγονότων, που διεδραματίστηκαν στην περιοχή αυτή."

Λόγω κάποιων εργασιών που έγιναν στο ποτάμι, υποχώρησαν χώματα και πρόσφατα "αποκαλύφθηκε" το βάθρο. Φαίνεται αρχή καμάρας, από μεγάλες και καλοφτιαγμένες πέτρες. Το σημερινό τοπίο δεν δικαιολογεί εύκολα την ύπαρξη πέτρινου γεφυριού στο σημείο. Πρόκειται όμως για πολύ παλιό γεφύρι κτισμένο σε ένα τοπίο που πιθανότατα ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Γράφει ο Στεφανής στο ίδιο βιβλίο, για τα χρόνια που δεν υπήρχε γέφυρα για να διασχίσουν τον Βενέτικο:
"Δεκατέσσερα άτομα πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να περάσουν το ποτάμι (...). Μανάδες μαυροφόρεσαν χωρίς αιτία, γυναίκες έκλαψαν τους άνδρες τους, σπίτια έκλεισαν."

Και για το κτίσιμο της σύγχρονης τσιμεντένιας γέφυρας:
"Η γέφυρα, που επί δεκάδες χρόνια ονειρεύονταν, στέκεται με όλη της τη μεγαλοπρέπεια από μια άκρη του ποταμού στην άλλη και τα νερά του άγριου Βενέτικου πειθαρχημένα και με τάξη περνούν κάτω από τις καμάρες της.

Οι κάτοικοι της περιοχής και οι τυχαίοι διαβάτες περνούν πάνω από το κατάστρωμα της γέφυρας και με περιφρόνηση κοιτάζουν το ποτάμι, που τώρα το ποδοπατούν.

Μερικοί μάλιστα το φτύνουν από πάνω, για να βγάλουν έτσι το άχτι για τα βάσανα που πέρασαν τόσες δεκάδες χρόνια.

Επιτέλους κατάθεραν να τιθασσεύσουν αυτό το άγριο ποτάμι, να το δαμάσουν, να το ζεύξουν και να το ποδοπατήσουν"

Σύμφωνα με σχόλιο του κ. Σπύρου Μαντά (Αρχείο Γεφυριών Ηπειρώτικων) για το συγκεκριμένο εύρημα, ενδέχεται να είναι τμήμα του ξακουστού γεφυριού του Βαγιαζίτ, μιας και σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, η θέση του γεφυριού του Βαγιαζίτ δεν ταυτίζεται με τη θέση της γέφυρας Σπανού αλλά ήταν σε κοντινή απόσταση. Το συγκεκριμένο εύρημα βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ από τη γέφυρα Σπανού.


Φωτογραφίες












Γράψτε το σχόλιό σας!



Δείτε κι αυτά!